Showing posts with label buhay nga naman. Show all posts
Showing posts with label buhay nga naman. Show all posts

Monday, March 15, 2010

Mga Bagong Bawal

Nagsimba kami kahapon. Siguro mga 2 months din bago nakapagsimba. Medyo minalas malas ng kaunti dahil iyung nagmisa ay iyung porenger na galing pa ng Eastern Europe ang pari. Maliban sa mabagal at mahirap magsalita ng ingles ay mabagal din siyang kumilos. Kaya ayun, inabot ng isa at kalahating oras ang misa. Ang ok lang sa kanya ay marunong na siyang magtagalog. Pero hindi tungkol dito ang aking kuwento. Ang aking tatalakayin ay tungkol sa mga bagong (bago kasi ngayon ko lang nadinig ito) bawal na pina-iiral ng simbahan.

Hindi ko na maalala lahat ng mga nabanggit na bawal. Ang mga naalala ko lang ay iyung mga bawal na gawain na karaniwan ko ng ginagawa. Halimbawa, bawal mag komunyon ang mga taong nagma-masturbate, nanonood ng pornograpiya, hindi kasal sa simbahan, nagli-live-in, nagsi-sex na hindi kasal, at kahit iyung mga kasal sa huwes ay bawal din magkomunyon. Natawa lang ako na medyo naiinis dahil sa ang mga ito ay halos karaniwan na lang na ginagawa o nangyayari sa mga katoliko. Ang malaking katanungan ay bakit mo ipagbabawal ang isang gawain na natural sa pagkatao tulad na lang ng sex o masturbation. SIguro madaling ipagbawal ang komunyon sa mga hindi kasal sa simbahan dahil ito ay isang cultural na seremonya o gawain. Pero ang pagbabawal sa isang bagay na biological ay isang pagpipigil ng isang pantaong kalikasan.

Mabuti na lang at di ako panatiko ng aking relihiyon. Siguro kung naging ganoon ako, araw araw siguro akong laman ng confessional box. Ng marinig ko ang mga bawal kahapon naisip ko na lang na hindi na lang kayo ako magsisimba. Nagsisimba lang naman ako dahil gusto ko marinig ang mga pagbabasa sa bibliya eh. Hindi ko din naman kailangan ang mga pangaral ng pari dahil kadalasan ay di naman ako sumasang-ayon. Mabuti na lang siguro ay bibili na lang ako ng bibliya at ako na lang mismo ang magbabasa at mag-aral dito. Iyun na nga lang ang aking gagawin.

Saturday, March 13, 2010

Pangulong Panggulo

Nung bata pa ako, tinanong ko sa tatay ko kung bakit puro na lang lalaki ang nagiging presidente, bakit kakaunti ang babae.

"Tay, tay bakit ba puro lalaki ang pangulo palagi?" tanong ko

"Kasi anak, ang babae puro dakdak lang ang alam gawin at ang lalaki ang mas matalino." tugon ni itay.

"Bakit naman mas madaldal ang babae kesa sa lalaki itay? Tsaka matatalino rin naman ang mga babae ah?" ang kulit ko ulet sa kanya

"Kasi anak ang babae dalawa ang bibig, isa sa mukha isa sa pekpek nya. Ang lalaki naman dalawa ang ulo, isa sa dito (turo sa ulo) at isa may alaga pang itlog na dalawa." natatawang sagot niya.

"ahh ganun ba itay" inosente kong sagot.

---

Gumagawa ako noon elementary ng project na compilation ng mga halamang gamot, dahil walang kaalam alam ang inay sa ganun, ibinugaw ako sa aming kapitbahay para doon ako mangulit.

"Ate Linda para saan ba ang dahon ng sampalok?"

"Gamot iyan sa namamagang pekpek ng dalaga." sagot nya habang nagluluto ng sinigang.

Ako naman sige sulat ng mga sinasabi niya sa kopon ban na nakadikit ang mga halamang nakulekta ko.

"Ang bulaklak ng gumamela, gamot din ba ito?"

"Ayan naman gamot sa mapulang labi ng batang nagpapalobo ng baloon." malumanay niyang sagot.

"Ang saging ate linda?"

"Yan ang pinakamabisang gamot sa mga gutom na unggoy."

"Ang peanuts o mani ate Linda gamot din ito ano?"

"ay iyan magandang gamot yan sa maliliit na uten." natatawa niyang dikta sa akin

habang naglaon ang aking pagtatanong parang napaisip ako na niloloko lang niya ako, subalit tinapos ko na rin at ipinasa kay Maam Ramos. Hindi ko matandaan kung ano ang aking grado.

---

Tsaka na ulet ang kiddie kwento ko, lakwatsa time muna, Naghihintay si Kamagong.

Wednesday, March 10, 2010

Ang Maliit na Supot

Una kaming nagtagpo noon sa Greenbelt. Naglalakad lakad lang ako noon kasama ang aking Bespren na si Kamagong nang habang pababa kami ng escalator may nakasalubong akong gwapong lalaki na nakatitig sa akin. Syempre ako nakipagtitigan din naman, hindi yata ako patatalo ano, nang sumenyas sya ng tangong pakaliwa nagets ko na kagad ang ibig niyang sabihin. Dahil pababa ako ng escalator at sya naman ay pataas, pagkababang pagkababa ng escalator ay binulungan ko si Kamagong na hintayin lang ako saglit doon sa may upuan, at lumipat ako sa kabilang Escalator upang puntahan si Gwapo.

Kita ko ang itsura ni Kamagong na nagtataka, Wala siyang magagawa dahil nilibre ko siya ng sine kaya dapat hintayin niya ako, hehe. So ayun nagkadaupang palad kami ni Fritz. Sa Greenbelt kami nagsimula.

Malambing, matalino at palatawa si Fritz. Maputi, balingkinitan ang katawan, at mapungay ang kanyang mga mata. Marunong din siyang umawit at maggitara na ikinagigiliw ko naman. Nagtatrabaho siya dyan sa may Makati malapit din sa building kung saan ako naglulupasay tuwing umaga sa dami ng trabaho, haha. Kaya naman halos araw araw kaming magkita, at halos araw araw din kaming pumupunta sa condo niya. Kawawang bata itong si Fritz hindi marunong magluto kaya ipinagluluto siya minsan. Pero simple lang ang drama niya kasi Pancit Canton Masaya na siya. Pagkatapos naming lumantak kain diretso na kami sa kama niyang malambot.

Isa sa pinakakinagigiliwan ko sa kanya, nag uusap kami pagkatapos naming maglaro sa kama niya. Hahawakan niya ang pisngi ko at labi at sasabihin kung gaano niya ako kamahal at syempre mahal ko rin naman siya ng buong puso. Pero ayaw nyang may sumasabay sa kanya sa paliligo, I wonder why? Gusto ko pa namang hilurin ang katawan niya minsan haha.

Ilang buwan din ang lumipas, ganun kami palagi... nang may nagbago bigla. Naging busy sya, dumaan ang ilang lingo na hindi kami nagkikita, buwan ang tinagal na hindi ako nakakapunta sa condo niya. Hinayaan ko lang siya, basta ako andun para sa kanya. Hanggang may sinabi sa akin si Bespren Kamagong isang araw. Nakita daw niya na may kasamang babae ang fritz sa Greenbelt isang Biyernes ng umaga.

Hinintay kong sabihin ni Fritz ang totoo. Maiintindihan ko naman eh. Dahil kailangan na. Ayun nagtext sya na pumunta daw ako sa may escalator kung saan kami unang nagkita. Nilakad ko ang papunta doon habang nakayukong tinitingnan ang aking binabagtas na daan. Andun nga naman sya naghihintay. Ganun pa rin siya, gwapo pa rin, matikas at nakangiti, ngunit kita sa mata ang lumbay ng kanyang kalooban.

Ipinagkasundo pala siya ng magulang niya sa isang babae na hindi niya mahal. Sinasabi niyang kailangan niya itong gawin para sa pamilya niya. Sus yun lang pala eh, sabi ko. Aalis na rin siya sa linggong iyon papunta sa Amerika dahil doon gaganapin ang kasal. Bonggang kasal, sabi ko.

“Basta tandaan mo ikaw ang una sa puso ko.” Sambit niya.

“Ok” sabi ko. “Sige nab aka may makakilala pa sa atin ditto.

Naiiyak na ako noon kasi, op kors naman no, the end, finished, goodbye na ang moment na ito. Kumbaga ito ang ending ng isang napakagandang pelikula.

“Pero ang lokong Fritz natatawa pa habang may inaabot sa aking isang maliit na supot na kulay blue.

“Sana itago mo yan, alaala mo yan sa akin ibinabalik ko muna sa iyo.” Nakangising turan niya.

“Ano ito?” tanong ko. Pero hindi niya ako sinagot.

“Sige im sure magkikita pa rin tayo, kung tayo pa rin ang para sa isat isa.”

Ayun yumakap siya ng mahigpit at lumisan na ng tuluyan. Nacurious ako sa laman ng maliit na plastic na kulay blue at sinilip ko iyon.

Napahagalpak ako ng tawa sa nakita ko, dahilan kung bakit pinagtinginan ako ng ilang taong dumaraan.

Ang Plastik ay puno ng mga itim na kulot na buhok na siguro mga two inches ang haba. Shit mga pubic hair ko ba ito? Sambit ko sa aking sarili

At may Post It Note na kalakip
“Nakolekta ko habang tumitirik ang mata mo sa sarap” =P

Nangingiti pa rin ako hanggang sa ngayon. Isang magandang ala-ala.

Friday, January 8, 2010

Bagong Bersiyon

Bagong taon, bagong gimik, bagong bersiyon, pero ang tanong, lumang intensiyon ba? Walong araw ang lumipas pagkatapos ng bagong taon at walong araw na rin ako nagmamasid-masid sa mga community sites pero nagulat ako ngayong umaga sa isang message na aking natanggap sa PR.

“kuya pede po b pumunta jan now>? dito me boni mrt po nadukutan kc ako eh tga sta cruz,laguna pa uwian ko pls poh kuya im begging po kc ala ako kamaganak ditto pls poh im willing to do anything po 0915XXXXXXX”. Sabi ng isang 22 anos na binata, matangkad, balingkinitan, guwapo, maputi, at higit sa lahat, kakayanin lahat.

Ano na namang gimik to? Last year lang ilang salaysay na ang aking narinig at nabasa ukol sa mga panloloko na gumagamit ng ganitong kuwento. Laging nawawalan ng pera habang nasa malayong lugar na walang kakilala. Pero itong kuwento na nasa boni mrt ay talagang nakapagpatawa sa akin. Ginawa niya ang message habang na boni station siya? Meron bang internet cafĂ© doon? Kung cellphone naman gamit niya, ibig sabihin kaya niyang tumawag sa mga kamag-anak niya o mga kaibigan man lang. bakit sa isang di kilala pa siya humihingi ng tulong? At meron pa siyang pahabol na “willing to do anything”. Tangengot pala siya eh.

“dito ako sa citihall. Malapit sa police station. Puntahan mo ako. hehehe” sasabihin ko sana sa kanya pero huwag na lang at baka matakot pa. Pero malas niya at di ako madaling mapaniwala sa mga ganyang kuwento. Pero palagay ko marami pa siyang pinadalhan ng ganyang message at siguro kung sinusuwerte siya merong papatol sa message niya. Dalawang klase lang naman na tao ang puwedeng pumatol sa kanya. Iyung sadyang matulungin na hindi na nag-iisip kung posibleng niloloko lang siya at ang taong gustong malaman kung ano ang mao-offer niya.

Bagong taon. Dapat bigyan ko ng benefit of the doubt iyung nagpadala ng message, kaso sinasabi talaga ng utak ko at ng aking instinct na panloloko lang ang lahat. Medyo naiiba nga siya sa kaing mga narinig dati pero halata naman kung anu ang intensiyon. Mas malaki pa nga ang posibilidad na mas magiging uncomfortable at delikado ang magiging resulta kung papatulan ang message niya dahil willing siya makipagkita. Sana lang walang tumugon sa kadramahan niya dahil kung magkataon, malaking pagsisisi ang gagawin ng taong naniwala sa kanya.

Thursday, October 15, 2009

T.I.I.S.

Ilang linggo na ang nakakalipas, hindi pa nananalanta ang super bagyong si Ondoy, merong Job Interview ang probinsyanong si Atom. Dahil nga ilang buwan na ring walang trabaho at sa bahay sa probinsya nakatambay, naobligang humanap ng trabaho sa maynila. Aba mukhang may tatanggap naman sa pobreng si Atom at wag ka sa corporate world ng Makati pa yata ang aking destiny, matetrain na ang dila sa inglets, makiki konyonatiks pa sa syudad.

Hapon na ng lumarga ako matapos kumuha sa pitaka ng Tatang ng pamasahe at pangkain na rin. Ang interview ko kasi ay bandang gabi natapat. Ewan ko kung bakit ganun ang isekdyul na ginawa nila. Na itext ko na si Tita Baby na taga pasig na doon ako makikitulog. Syempre naman todo attire ako. Bagong gupit, kuntodo Ultimate Hold gel pa ang gamit at bagong shine ang sapatos ko. Pinahiram din ako ni pinsan ng long sleeves na kulay baby blue pati na ang slacks pinahiram din ako. Kaso habang naglalakad ako papuntang sakayan ng bus, parang hindi yata complementary ang kutis ko sa kulay ng long sleeves. Moreno kasi ako hindi bagay sa light colored na baro. Weh wala naman na pakialaman eh. So go na ako.

Lintyak naman na ulan yan oo hindi pa ako nakakasakay sa bus umulan na kagad ng napakalakas, wala pa naman akong dalang payong. Buti na lang at may mabait na mag – sing irog na nagpasukob sa kanilang payong na malaki. Habang akoy nasa likuran nila amoy ko ang halimuyak ng pag iibigan nila. Todo akbay ang lalaki sa syota, akala nya siguro aagawin ko. nyakhakhak. Pero salamat sa kanila at hindi ako masyadong nabasa, medyo nahiya lang ako dahil nakakaasiwa. Kung hindi lang ako na ka attire aba maliligo pa ako sa ulan.

Dumating ang bus at sumakay na kami. Kaunti lang naman ang mga sakay kaya doon ako sa tatluhang upuan nagpunta para hindi ako gitgitin ng aking katabi. Wala pang isang oras na tumatakbo ang sasakyan, huminto sa may bus stop at napakadumaming nagsisakayan! May tumabi sa aking magsyota na naman. Anubayan magnet yata ako today ng mga lovers. At napakatweet nila. Mga ilang minuto ang lumipas aba eh naiihi ako. Patay kang bata ka, hindi naman ako pwedeng bumaba at nakabayad na ako at magkukulang ang budget ko. Tiniis ko na lang. Sa sobrang tiis, nakakailang palit ako ng posisyon sa pagkakaupo. At dahil katabi ko ang girl sa upuan hindi maiwasan na pandilatan ako ng lalaking katabi nya. Akala niya siguro ikinikiskis ko ang pwet ko sa pwet ng kanyang syota. Nyakhakhak. Hindi oy!

Pagkadating na pagkadating sa terminal ng bus sa maynila, napakatumabilis ako ng takbo papuntang Cr ng kulay pink ng MMDA, siguro kung sa arenola ako jumingle , awas yun tyak. nyakahakhak. Sa wakas nakahinga ako ng maluwag. Yun ang isang napakasarap maramdaman sa buhay, matapos ang pagtitiis at paghihirap may ginhawa ding kapalit.

Mukhang masama ang araw na ito sa akin, medyo madilim na at eto na naman ang ulan. Kumaripas ako ng takbo papuntang MRT station para makarating sa aking interview. Pero mabilis ang ulan, naabutan ako, hayun kumakanta ako ng Basang Basa sa ulaaaan. Tsk tsk, kawawang bata. Pagkadating ko pa sa istasyon ng MRT naknamputsa andaming tao. Syempre tiis muna ulet. Hintay ako. Pila ako. Piga ng basang polo ako. Punas ng tumatagas na gel sa buhok. Pero lalo yata akong nabasa nang Makita kong me nag se-sex este nag hahalikan sa pila sa harap ko, nak ng pating oo. Kinikilig naman ang mga manyakis na construction worker. Maganda ang babae at mukhang mabait ang lalaki. Hehehe. When it rain it pours nga naman ano. Andami nagmamahalan.

Nakapasok naman ako sa MRT ng matiwasay matapos makapanood ng Rated R na pelikula ahhh hindi pala - PDA lang pala ang tawag doon. Doon ako napwesto sa may kalikud likuran ng MRT. Pero bakit ba pati sa loob ng MRT may nasisilip pa din akong mga nag kakalikutang mga kamay. Naman oo. Hindi ko yata kayang gawin ito sa isang public transport. Mayroon akong nakita na magkaharap na tyak kong magsyota at ang matindi tindi mga lalaking astigin na naghahawakan ng mga organic na bakal nila sa katawan, nyakhakhak. Tumalikod na lang ako at kunwari wala ako nakita.

Iniwan ko ang lahat ng mga malilikot na kamay sa likod ko at kumaripas ako ng takbo papunta sa interview ko. Medyo tuyo na ang aking kaninay basang polo. Wala nang bisa ang Ultimate Hold Gel sa buhok ko matapos itong mahugasan ng ulan. Hindi na shiny ang sapatos ko matapos matubog sa kanal kanina at mukhang hindi na rin kaiga igaya ang aking amoy. Pero itinuloy ko pa rin ang pagpunta sa napakagandang building sa Makati.

Eh mukhang nalate yata ako ng dating sa opis dahil sa sangkatutak na aberya na nadaanan ko, pero pinaghintay pa rin ako sa may sala nilang maganda at aircon pa, medyo gininaw nga ako. Tiniis ko ang lamig para lamang magkaroon na ako ng trabaho. Tiniis ko din ang nananakit kong pantog dahil naiiihi na naman ako eh nahihiya akong tanungin kung saan ang CR sa supladang secretary. Makalipas ang isang buong oras na paghihintay. Wala pala ang mag iinterview. Wahaha.

Pero feeling ko hindi lang nila ako na accommodate kasi late na nga ako eh mukhang basang sisiw pa ako. Pero ok lang ganito talaga ang buhay. Umuwi akong lulugo lugo, kasabay ng ilang mga nakasuot ng magagarang damit, ang iba magkaholding hands pa. lintyak naman!

Tiis na tiis naman ako pero bakit wala pa ring nangyayari, sambit ko sa sarili ko.

Naalala ko ang magsyotang may dalang payong, pati na ang nakatabi ko sa bus na nakakiskisan ko pa ng pwet. Yung nag hahalikan sa may MRT. Pati na rin ang nag aanuhan (kung anuman ang tawag sa ginagawa nila) sa MRT. Pati na ang sandamukal na taong nakikita kong may kahawak kamay.

Napatingala tuloy ako sa langit at napabulalas na

TANG
INA
IM
SINGLE!!!

Sabay karipas ng takbo muli sa Pink na Urinal ng MMDA.

Thursday, September 10, 2009

Ang Killer Kindat

“Huy Atom daan ka muna dito at makapagkape’t biskwit!” Sigaw sa akin ni Dentor, isang kababata nang mapadaan ako kanina sa tapat ng bahay nila papauwi sa bahay namin.

Namatay nga pala ang lola ni Dentor at kasalukuyang pinaglalamayan ng mga kamag-anak at kapitbahay. Tumango ako at pumunta sa bahay nila hindi lamang dahil libre ang Kapet Biskwit kundi pati na rin magbigay galang sa namatay na lola.

Inabutan ako ni Dentor ng kapet biskwit at tumabi siya sa akin, tanaw namin ang mga batang naglalaro ng kung tawagin ay larong pampatay: mga laro na nilalaro kalimitan kung may patay. Yun yung mga nilaro rin namin nila Dentor kung kami ay mga bata pa: OTSO BISKOTSO, HALO HALO KALAMAY, PARTE NG BAKA at yung hindi ko makalimutan na KILLER, PULIS, JUDGE.

Sa larong KILLER, PULIS, JUDGE ang mga gamit na kailangan lamang ay ilang piraso ng baraha na katumbas ng kung ilang tao ang maglalaro (minimum na 4 kalaro, mas marami mas maganda). Ang gagamiting mga baraha ay ang mga sumusunod:

Isang KING ng kahit anong uri
Isang Queen ng kahit anong uri
Isang Jack ng kahit anong uri
At mga ordinaryong baraha na kukumpleto sa bilang ng manlalaro.

Babalasahin ang mga baraha at ipamimigay sa mga kalaro.

Kung ang nakuha mo ay ang KING, ikaw ang KILLER, at ikaw ang papatay sa iyong mga kalaro sa pamamagitan ng iyong KILLER KINDAT. Ang Objective ng KILLER ay mapatay sa KINDAT ang QUEEN na Siya ring Judge ng laro. Pero Mag – iingat sya at iwasang makindatan o kayay mahuling nangingindat sa mga tao-tao ng JACK dahil siya ang PULIS, huli siya kung saka sakali. Ang makakuha naman ng mga ordinaryong barahang walang mukha ay mga tao- tao lamang. Pag nakindatan ng Killer ang mga citizens at ang judge sasabihin nila na ”I AM DEAD”. At pagmanghuhuli ang pulis ng inaakalang Killer sasabihin niyang ”HULIKAW!”. Tandaan ang may karapatan lang mangindat ay ang Killer.

Matatapos ang laro sa mga sumusunod na pangyayari:

1. Pag nakindatan at napatay ng Killer ang Judge. May consequence ang Pulis dahil bopols siyang manghuli
2. Pag nakindatan o nahuling nagingindat ng Pulis ang Killer. May consequence ang Killer dahil mahilig mangindat.
3. Pag nagkamali ng taong hinuli ang Pulis. May consequence siya dahil hindi magaling mag imbestiga

Eh Bakit ko ba naikwento ito? Kasi sa palagay ko sumasalamin sa buhay ang larong ito.

Kung mapapansin may pagka-Love triangle ang larong ito. Hilahan ng lubid ng dalawang tao upang makuha ang isang bagay o isang tao. Gagawin ng Killer ang lahat upang mahanap at makuha ang taong iibigin, ang Pulis naman ay poprotektahan ang iniibig upang hindi makuha ng mapangahas na nilalang. Napakaswete naman ng taong pinag-aagawan, ngunit sa huli siya pa rin naman ang pipili at maghuhusga kung kanino pupunta ang puso niya. Yung mga citizens naman, mga friends yan na nagmamasaid masid sa mga kaganapan.

Yung mga may Killer kindat, piliing mabuti ang mga kikindatan upang hindi makasakit ng damdamin ng citizens (tao-tao), walang gamitan. Sa mga Nagpupulispulisan wag masyadong mahigpit magmahal kung hindi rin naman pinapahalagahan ang iyong ibinibigay na mabuting bagay at sa mga nagrereyna reynahan sa laro ng buhay, dapat UTAK ang gamitin hindi lang basta puso kung sino ang pipiliin sa mga nagbabanggaang bato.

---

Ayun umuwi akong busog at nakangisi kasi napagtanto ko na sa larong yun ako nahasang ngumiti at mangindat.

Wednesday, September 2, 2009

LOKOTOY

“Tol mahilig ka ba?” Tanong sa akin ni Bakal.

“Mahilig saan?” patanong ko ring sagot sa kanya.

”Kunwari pa tong tao na ito. Mahilig ka ba sa Seks?”

”Puta ka, pati ba yan kelangan mo pang alamin sa akin?” sabay tawa ko.

”Lokotoy ka talagang loko ka”. Nagtawanan kami parehas.
---

Talagang mahilig ako tulad ng sandamakmak na lalaking makakasalubong mo sa daan. Na pag binigyan ng pagkakataon na makipagharutan, makipaglandian, makipaglapirutan ng laman ay kaagad na bumibigay. Marami- rami na rin akong nakaseks. May masbata, mas matanda, may jowa, may asawa, pati na yung malapit nang mag-asawa, kaibigan, katrabaho, kapitbahay. Lokotoy yan ang tawag sa akin ng tunay na nakakakilala sa akin.

Ilan sa kanila ay nakarelasyon ko. Pero ni isa wala akong sineryoso. Kung magmamahal ako hindi sobr, below the average lamang. Nang iiwan ako, minsan akoy iniiwan din, wala sa akin yun. Marami rami na rin akong napaiyak, pero wala pang nagpaiyak sa akin. Pero sinisigurado ko na sa bawat relasyon na pinapasok, iisa lang siya sa buhay ko at walang kahati. Kasi ang ibang tao humahanap pa ng ibang mamahalin, kung saan may umuukupa na ng puso niya, mas LOKOTOY yun kasi niloloko lang niya ang sarili niya pati yung dalawang tao na dapat minamahal niya.

Sinisigurado ko rin na hindi ako ang unang magmamahal kasi ayaw kong matalo sa bandang huli. May modernong kasabihan kasi na kung sino daw ang unang magmahal, sila ang palaging talo. May nagmamahal nga sa akin, may minahal din naman ako, madami dami na rin siguro, pero bakit parang may kulang pa.

Nabuo ang pagkatao ko nang may dumating na hindi inaasahan. Hindi siya nabitag ng Sapot ng Lokotoy. Kakaiba siya. Magaling makisama, madaling kagaanan ng loob, mabait at mala-anghel. Hindi ko namalayan na ang Lokotoy na pala ang nasaputan at nahawlahan ng dating estranghero na naibigan at napamahal sa Lokotoy. Sa madaling salita sa kauna unahang pagkakataon ako ang natalo sa laro ng pag-ibig. Nakahanap ng katapat ang Lokotoy. Sa kauna unahang pagkakataon may nang iwan sa Lokotoy na sobra niyang dinamdam. Umalis kagad siya sa buhay ko, hindi ko man lang siya natikman o napaibig man lamang.

Eh ano naman ngayon kung iniwan ako. Nahanap ko naman ang nawawalng parte ng buhay ko. Yun ay ang masugatan at maghilom, mapeklatan ang kung anuman ang nasugatan. Akala ko noon matibay na ang aking depensa sa mga ganitong pangyayari. Hindi pa pala, pero ngayon mas astigin na muli at kaya na muling sumabak sa laban!

Palaging tandaan na sa buhay hindi lang basta matalas ang sandata ay OK nang sumabak sa laban ng buhay at pag-ibig. Dapat matibay din ang iyong kalasag, para kung sakaling madaplisan ng sandata ng kalaban, hindi gaanong masasaktan.

Ngayon ngay si Lokotoy ay Lokotoy pa rin. As usual. Hinahanap ang kasunod na makakatapat sa laban ng buhay at Pag-ibig.

Wednesday, August 26, 2009

Three-Second Look

marami na akong nababasa sa mga blogs ukol sa "three seconds look". iyun ba ang tipong may titingin sa iyo sa isang publikong lugar ng mga tatlong segundos pagkatapos sasabihin mong trip ka o may gusto sa iyo iyung tumingin. sa isang salita, bakla iyung tumingin sa iyo pag kapwa mo siyang lalake. pusang gala, di totoo lagi iyun.

kahapon, habang nakasakay kami sa bus papuntang dorm, isa sa aming kasamahang lalake ay biglang napasambit "wow, papable", sabay turo sa isang sasakyan na kasabayan ng aming bus. nang nilingon ko iyung nasabing sasakyan ay nakita ko ang isang pulang kotse na merong nagmamaneho na foreigner. doon ko na-gets iyung sinabi niya. "papable" as in puwedeng maging papa. nagtaka ako sa kanyang ipinakita. alam ko na meron siyang asawa (bagong kasal pa nga) sa pinas. naisip ko tuloy na bakla siya. at dagdag pa doon, napansin ko na nakatitig siya doon sa foreigner hanggang sa lumagpas ang bus na sinasakyan namin.

mahigit sa tatlong seconds iyun ha. kung susundin natin ang rules doon sa "three seconds look", aba di lang siya PLU kundi baklang malandi pa talaga. pero basta basta na lang ba natin husgahan ang ginawa niyang iyun? anu kaya ang nasa isip niya ng sinabi niya iyun at habang tinititigan niya iyung mamang foreigner?

batay sa mga nabasa ko sa mga blogs, mako confirm natin kung PLU nga ang gumagawa ng "three second look" pag tumingin siya ulit. pero di nangyari iyun dahil lumagpas na nga iyung sasakyan namin kaya di ko puwedeng husgahan ang aking kasamahang lalake. at kahit siguro mangyari iyun, napaka-unfair para sabihin na bakla iyung kasamahan namin.

siguro mas mainam na huwag na lang tayo maging assuming. mahirap kasi sa iba diyan eh gusto lahat ng lalaki bakla para lang sabihin maraming bakla sa mundo. bakit di na lang natin isipin na lahat ay lalake at walang bakla. kapag nasa kalye ba tayo ma-dedistinguish mo ang bakla sa hindi bakla? mahirap yata iyun. bakla lang ang lalake pag makita mo siyang nakikipag-sex sa kanyang kapwa lalake. oppppsss... so ang lalakeng bayaran pag nag siserbis sa isang lalake ay bakla na din? sige sabihin mo iyan sa kanila kung hindi ka mabubugbog.

so, next time na meron kang masasalubong o makikitang nag 3-second look sa iyo, huwag ka magyabang o magmaganda. huwag kang assuming na type ka ng tumingin sa iyo. bakit di mo siya yayain at mag-date kayo. yayain mong mag-sex kung ganyan ka katapang. siguro diyan, bibilib na ako sa iyo. at sa mga baklang nag0iisip ng ganyan, ikaw lang ang bakla uy. huwag ka ng mandamay. hehehe

Friday, August 21, 2009

talangka

masarap ang talangka. maniniwala ka ba na isang daan at isa meron ang paraan sa pagluluto ng talangka. meron pinaanghang na talangka (spicy crabs) na patok sa mga kainan ng mga chino. ginataang talangka na patok sa mga bicolano. sinigang na talangka para sa mga mahilig sa sabaw. kinilaw na talangka para sa gusto ng kakaiba. pinaputok na talangka. krispy talangka at marami pang iba. pero pinakasimple ang sinaing na talangka. mabilis at sigurado na masarap.

narinig nyo na ba ang kataga na "you are what you eat?".. kung mahilig ba ako sa karne ng baboy. baboy rin ba ang asal ko? kung kumain ako ng karne ng manok. magiging isang kahig isang tuka ang buhay ko? kung mahilig ba ako sa karne baka? baka puro baka nalang mamuntawi sa bibig ko. baka yumaman ako, baka gumanda ang buhay ko, baka mabiyayaan ako, baka, baka, at baka.

siguro mahilig kumain ng talangka ang mga pulitiko? kasi puro asal talangka ang pinapakita nila sa ating mga kababayan. bakit kelangan siraan ang isa para lamang umangat ka? bakit kelangan mo pa gumamit ng isang kilalang pangalan para bumango ang pangalan mo? bakit kelangan mo magingay at bumangka sa mga usapin na makakasira sa iyong kapwa? bakit kelangan pakialaman ang hindi naman dapat pakialaman? bakit kelangan mo isisi ang ginawa NYO korapsyon sa iisang tao? maliit o malaki pagkokorapsyon. pagkokorapsyon pa rin yun.

sa mundo ng pulitika wala talagang tama sa mga ginawa ng kapwa nila pulitoko. sa bawat kimot na gagawin ng isa, sisiraan agad at sasabin dapat ganito dapat ganun. kelangan magpabida, kelangan magpagwapo, kelangan magingay para masabi na meron sila malasakit sa mga kababayan natin. minsan natatawa nalang ako sa komentaryo ng mga pulitiko. nagsalita pero nakakabobo naman ang komento. kung wala ka rin lang sasabihin na maganda sa kapwa mo, mas mabuti ata na tumahimik ka na lamang.

tuwing umaga na sumasabay ako sa serbis ng aming kompanya, meron isang pulitiko na lagi ang komentaryo sa radio tungkol sa pangulo at sa kanyang gobyerno. minsan narinig ko na, sa halip na kung saan saan ginagatos ng gobyerno ang kaban ng bayan. bakit hindi raw tulungan umahon ang mindanao. bakit hindi raw gamitin ang ekta-ektaryang lupain ng mindanao. taniman raw ng mga puno. nakalimutan ko na ung puno na nasambit ng pulitiko. dapat raw na pagtuunan ng pansin at panahon ang ating agrikultura. sangayon ako sa sinambit ng pulitiko. pero napagisip-isip ko, bakit kelangan pa magingay ng pulitiko na ito? kung gusto nya talaga na tumulong, tumulong siya na bukal sa kanyang puso. gawin nya ang sinambit nya at wag puro salita. tulungan niya makaahon sa hirap ang mga magsasaka. huwag na niya antayin na gawin siyang presedente bago niya gawin ang namuntawi sa kanyang mga labi. tama na. nakakabingi ka na. umaksyon ka nalang at wag puro salita.

sa radio ulit. isa rin pulitiko ang nagtanong sa gobyerno, saan raw napupunta ang mga ibinabayad sa philhealth ng mga empleyado ng gobyerno. ayon sa pulitiko na ito mula 2001 pa raw hindi nagbabayad ang gobyerno. ANU?? 2001 buti at buhay pa ang philhealth? paano nakakapagreimburse ang mga nagkasakit na kawani ng gobyerno? may katotohanan ba ang sinasabi ng pulitiko na ito? tinawagan ko ang kaibigan ko na nagtatrabaho sa isang ahensya ng gobyerno. ayun sa kaibigan ko, ito ay pawang walang katotohanan dahil nakakabayad naman raw ang kanilang ahensya sa philhealth. hindi raw maiiwasan pero minsan may pagpapaliban ang pagbabayag ng kanilang ahensya sa philhealth, pero matagal na raw ang dalawang buwan. sa pulitiko na ito. huwag ka gagawa ng ganung komento sa radio at nakakairita ito na pakinggan. kung meron ka nalalaman na ahensya ng gobyerno na hindi nakakapagbayad sa philhealth, tumbukin mo ang pangalan ng ahensya at panindigan mo ng buong tapang. hay kaawawa ang pulitiko na ito. kelangan pa niya magsinungaling para lang makapagsalita sa radio. tumahik ka na rin lang kaya. at utang na loob huwag ka rin tatakbo ng pagkapresedente. kasi magkapatid raw ang sinungaling at magnanakaw. maawa na naman sa mga kababayan natin.

bakit nga kelangan ng pangulo na pumunta sa ibang bansa? ang pagkakaalam ko ay para maghimok ng mga dayuhan para magpuhunan sa ating bansa at makalikha ng trabaho para sa mga pilipino at maiahon ang ating ekonomiya. nakatulong ba? para sa akin OO at OPO. namuhunan ang mga dayuhan dito sa ating bansa at nakalikha ng maraming trabaho. isang halimbawa. ung tinatawag na cyber corridor. ito ay mula luzon hanggang mindanao. ito ang mga trabaho para sa mga kababayan natin meron talento, mga kababayan na kayang ibenta ang kanilang nalalaman (knowledge base). hindi pinaguusapan ang kung anu ang natapos mo sa kolehiyo o kung nakatapos ka man ng highschool. hindi pinaguusapan kung may kapansanan. walang edad. kahit sino basta may nalalaman at may kakayahan malaman ang teknikalidad ng serbisyo sa sayber. sa pagaaral ng CICT sa pilipinas. tayo ay nakasama sa top 5 na bansa na nagbibigay ng serbisyo sa malawak na mundo ng sapot (world wide web) at pangalawa sa pinakamagaling sa larangan na ito.

eh bakit marami pa rin sa pilipino ang walang makain? namputsa naman. pati ba naman ito iasa pa sa presidente. tanong ko lang, kung ikaw ba eh walang tenga, maghihikaw ka ba? hindi di ba. kung ikaw eh walang mga daliri magsusuot ka ba ng singsing? hindi rin di ba. kung hindi rin ang sagot mo sa tanung na nagtratrabaho ka ba?. magisip-isip ka nga. yun eh kung me isip ka? ang lola nga ng matalik ko na kaibigan nabuhay ng 93 years old sa kabukiran. hindi umasa ang lola sa pera o luho na pwede ibigay sa kanya ng kanyang mga apo. nagsumikap na magbungkal ang lola sa maliit nya na hardin. sabi nga ng lola. malawak at mataba ang lupa. kung magiging masipag at matiyaga ang bawat isa na magtanim walang magugutom na pilipino. kung gagawin mo lang ng literal ang sinabi ng lola. pwede rin. sigurado hindi hindi ka magugutom at sigurado ung mga sobra sa pananim mo eh ibebenta mo sa kapitbahay para meron ka pambili ng mga kung anung luho meron ka. pero kung gusto mo pa ng malalim na kahulugan sa sinambit ng lola. kung me tiyaga me nilaga. kung me isinuksok me mahuhugot. kung me tinanim me aanihin. at kung anu anu pang kasabihan na meron ka.

eh bakit umabot ng ganun kalaki ang gastos ng pangulo sa pang-iibang bansa nya? simple lang ang sagot dyan. kasi maliit ang halaga ng piso sa bansang pinuntahan ng presidente. santisima de kebarbaridad! nakakahiya ang mga pagaaway na ginagawa ng mga pulitiko at pagpapasilab ng mga media sa usapin na ito. hindi ba nila alam na pinagtatawanan tayo ng ibang mga bansa sa mga inaasta nyo. napakaliit ng halaga na ginastos ng presidente sa ibang bansa. wag mo na icompute sa piso yan. at baka ikabaliw mo pa yan. sabi ko nga maliit kasi ang halaga ng piso. hindi naman kasi pwede na mag-isa lang na pumunta ang pangulo sa ibang bansa. lagi at dapat na meron siya dala singkatutak na entourage. at bawat kasama sa entourage may mga bitbit rin yan na maliit na entourage. at dapat kasama rin dyan ang mga PSG. at bago pa man pumunta ang presidente sa bansang yun. meron na mauuna para maisaayos ang tutuluyan at pagkakainan ng presidente at ng kanyang entourage. at maghire rin yan ng mga security dun sa bansang pupuntahan. at kung anu-anu pa. kaya sabi nga sa ingles "do your math"

eh bakit sa mamahaling restaurant kumain ang pangulo? tinamaan ka naman ng magaling! eh isang leader ng bansa ang papakainin mo, nararapat lamang sa isang magarbo at bongang-bonga restaurant mo siya pakainin. anung gusto mo? makita ang presidente na kumakain sa mc donalds o kaya kung saan saan lang. di ba meron na umamin kung sino ang gumastos talaga ng kinainan ng presidente at ng kanyang entourage. at nagpaliwanag na rin siya kung bakit siya ang gumastos. kaya pwede ba tigilan nyo na ang usapin na ito at mag-dalawang lingo na itong laman ng balita. nakakasawa na. nakakabingi na. tama na ang pagputok ng tumbong mo. palibhasa kaya ka nagkakaganyan kasi hindi ka kasama sa entourage ng pangulo. belat!

tulad ng sinabi ko ang pagiibang bansa ng pangulo ay para mag-alok ng posibilidad na investor para sa pilipinas. mas malaki ang maibabalik na halaga sa pilipinas kung sakali na maginvest ang mga dayuhan. tila barya lang ginastos sa pagiibang bansa ng pangulo. sabi nga long-term investment para sa pilipinas. dito mo mapagtatanto ang pagiging economista ng pangulo.

naging mahusay na pangulo ba si GMA? ang sagot ko ay OO. kung titingnan mo. medyo mali ang pagkakataon na naging pangulo si GMA. kasi sa pagupo sa posisyon ni GMA hanggang ngayun ay nasadlak sa panget na economiya ang buo mundo. pati ang malakas at makapangyarihan na bansa ay nakaranas ng paghihirap sa kanilang economiya. kaya tigilan mo na ang pagiisip na naghihirap ang pilipinas dahil ke GMA. naghihirap ang economiya ng pilipinas dahil naghihirap ang buong mundo. kaya magisip ka ng paraan para makatulong sa pilipinas hindi kung anu anong paninira ang ginagawa mo sa kapwa mo. sabi nga ng mga capitalista. walang makakagawa sa mga nagawa ni GMA sa pilipinas... parang ganun hehehe

kaya sa mga nangangarap na pumalit sa pwesto sa pagka-pangulo. "may the force be with you" at malampasan mo pa sana ang mga nagawa ni GMA. wag naman sana sa pagpapayaman. tnm!

anung koneksyon ng talangka at pulitiko? malaki. sa inaasta. sa ikinikilos. sa mentalidad. kaw nalang mag-isip, alam ko marami ka pa masasabi. talangka talangka sa langit ang tamaan, guilty! tnm!

sa haba ng naisulat ko. hindi ko na alam kung paano ito tatapusin. kaya bigla nalang ito mawawala. :D peace.

Wednesday, August 19, 2009

Ang MAG-AARAL sa BUNDOK

Taga bundok ako at sa may bundok din ako nag-aral sa elementarya ilang taon na ang nakakalipas. Halos kilokilometro ang layo ng aming eskwelahan sa aming bahay, dadaan muna ako sa dalawang ilog, aakyat sa matatarik na bangin, maalikabok na daanan pag tag araw o kayay maputik kung tag ulan, matataas na talahiban at tubuhan at kung minalas malas ka pa madadaanan mong may sawa sa daan o kayay hahabulin ka ng bagong panganak na kalabaw ng iyong kapitbahay o di kayay hahagarin ka ng asong ulol na kanina pa nakatitig sa iyo, at naglalaway pa. Take note hindi pa uso noon ang hanging bridge, tulay na bato na iniayos ng tatay ko para maging tulay (patalon talon ka from one big stone to another) lang ang magliligtas sa kumikinang mong sapatos pagdaan mo sa ilog. Kung tag ulan ihanda mo na ang iyong sarili sa pag suong sa baha at dapat magaling kang lumangoy dahil baka anurin ka ng mala tsunaming agos ng ilog na kulay brown, minsan may kasama pang mga punong kahoy dahil sa soil erosion.

Pagpasok sa gate ng eskwelahan, hindi alintana ang pagod, pipila ako kasama ang mga cute na cute na batang paslit, kagaya ko at aawit ng Bayang Magiliw Perlas ng Silanganan, kakanta ng Ako ay Pilipino ang dugoy maharlika…, mag pa-Panatang makabayan Iniibig ko ang Pilipinas… at syempre ang nakakatuwang ehersisyo tuwing umaga (1,2,3,4,5,6,7,8, then 8,7,6,5,4,3,2,1). Minsan pinangarap kong ako naman ang tatayo sa gitna ng stage para kumumpas ng 4 by 4 beats ng Lupang Hinirang o kayay ako naman ang hahawak ng lubid na magtataas o magbababa ng Watawat ng pilipinas, pero hindi ito kailanman nangyari, payatot at lampa pa kasi ako noon. Pagkatapos noon papasok na sa kwarto. Palagi akong nasa ROW 2 , kasi ayaw ko sa Row 3 at 4. Oks lang sa row 1 pero hindi naman ako mahilig sa spot light. Bakit ayaw ko sa row 3 o 4, dahil naiinis ako sa kantang pambata namin dati:

Row 1 – sipsipan

Row 2 –mababango

Row 3 – nagtatae

Row 4 – mga salbahe

So dahil likas na mabango naman ako, sa row 2 ako lagi.

Aba aba aba, proud sa akin ang aking mga magulang ko kasi palagi sa recognition day lagi sila umaakyat sa stage para I-PIN sa akin ang PINK na ribbon dahil Honors ako. Pumalpak lang ako noong grade 5, ewan ko ba kung bakit inalisan ako ng karapatan ng adviser ko noon. Nasira tuloy ang track record ko. Pero naghiganti ako noong Grade 6, nag honors ulet ako. Epal ako eh.

Pangarap kong maging guro. Kinder pa lang ako pinangarap ko na ring humarap sa unahan ng klase at ako ang humalili sa pagdadakdak ng guro ko. Pero hindi naman likas sa akin ang atribida at lalong lalo na hindi ako madaldal, sa katunayan mahiyaan ako at walang lakas loob na humarap sa tao. Hanga lang kasi ako sa lakas ng loob at tyaga ng taong buong araw tinitiis ang makukulit, nakakaasar at minsay mababahong estudyante na 8 oras sa isang araw, limang araw isang lingo, halos 9 na buwan sa isang taon niyang kaharap. Kaya nais kong magbigay pugay sa mga Gurong nagbahagi at nagbigay kaalaman na ang buhay ay weather weather lang.

Kay Mr. Swabe, Prinsipal sa Mababang Paaralan ng Bulubundukin, dahil sa hindi mamatay matay na tsismis noon na palaging pinapupunta nya si Mam BEA sa kanyang Opis dahil, Kabet nya ito. Idagdag pa ang paghambalos nya ng napakatuminding palo ng walis tingting sa dalawang estudyanteng nagsagawa ng Flag ceremony dahil sumadsad sa lupa ang sagradong WATAWAT ng Pilipinas. Sigurado akong hindi rin nila malilimutan iyong palo nyo Ser.

Kay Mam Atienza, kinder, salamat at binigyan mo ako ng kauna unahang ribbon noon ok na sa akin yung Third honors. Pero sana first, tutal naman cute din ako katulad nung second honors eh.yun nga lang wala ako lagi sa iyong regalong imported na tsokolate na bigay ni First Honors. Hanggang sumang lapad lang ng nanay ko ang naibibigay ko sa inyo eh.

Kay Mam Care, Grade 1, Sa pagpupunas ng wee wee ko nung naihi ako sa short sa classroom, pero bakit nung natae yung katabi ko sa classroom, ako at hindi ikaw ang sumama at naghugas sa kanya.?

Kay Mam Ruth, Grade 2, kilala ko napo kung sino ang kumuha ng wallet nyo noon. Hindi ako, kundi yung Bestfriend ko, pero nalaman ko lang na clepto siya noong grade five kami, bagong tuli ako, nakita ko kasi na yung nawala kong kaunaunahang Brief sa tanangbuhay ko na nakuha kong regalo kay nanay eh suot suot nya isang araw. Kita pa kasi yung ATOM na nakalagay sa garter nya.

Kay Sir Mario, Grade 3, Sa walang kamatayang raffles. Sa pagsamsam mo sa ginagamit naming LASTIKO sa pag cha-chinese garter, at pag sisipa, sa pagkuha mo ng aking mga jackstones habang nag tutournament kami sa classroom. Kinuha mo rin ang mga TEX kong X-men, OK Ka fairy ko, Power Rangers, tapos nakita ko na ginagamit ng mga anak mo. Para mo na ring kinuha ang aming pusot kaluluwa. Pilit mo ring kinuha ang aking Brick game na usong uso noon, pero hindi ka nagtagumpay bwahaha.

Kay Mam Motor, Grade 4, otherwise known as my Ninang Sharon, dahil tuwing may summative at periodic tests ay binibigay na nya sa akin ang key to correction ng test paper bago ang pagsusulit para lagi akong top sa exams nya.

Kay Mam Rosalinda, Grade 5, isang making hmmmmmp sa iyo, dahil inalisan mo ako ng Honors noong grade 5, dahil siguro itsinismis kita na love na love mo dati ang tiyuhin kong maputi at kerengkeng ka at talagang pinupuntahan mo pa siya sa bukid namin.

Kay Mam Maria Mercedes, grade 6, salamat at nakuha kita sa Bola at ginawa mo ulet akong Third Honors. Salamat at inaway mo din Si mam Rosalinda dahil pinangalandakan mo daw sa Faculty room na gumaling ako sa pag aaral nung ikaw ang nagturo.

Kay Sir Ogie, Grade 6, Dahil pinakanta mo ako sa harap ng klase ng “AKALA KO IKAW AY AKIN, huhuhu, TOTOO SA AKING PANINGIN, huhuhu, NGUNIT NG IKAW AY YAKAPIN, huhuhu, NAGLALAHO SA DILIM, huhuhu” hindi ko malilimutan iyun sir! May potential pala akong maging… performer at Komedyante. Hehehe. Tawanan kasi ng tawanan ang buong klase nun eh, dahil tulo na luha ko pati uhog ko tulo din, tuloy pa rin ako sa pagkanta. The show must go on pa rin dapat, ang ginawa ko!

Sa inyong lahat maraming salamat sa paghubog sa akin! Hindi ako magiging pasaway, masayahin, makulit, mapagmahal, matigas ang ulo, masipag, palakulangot, pursigido sa buhay, at kung ano ano pa kung wala kayo. Naging expert din ako sa paghuhugas ng pwet ng may pwet, o kayay pag aralang pigilin ang pag-ihi para hindi basa lagi ang shorts. Nalaman ko rin na pwede palang maging mag bestfriend ang isang principal at ang isang grade 6 styudent (insert nasty grin). Kahit batam bata pa lang nahahasa o namumulat na rin sa pang iintriga at kurapsyon sa lipunan, syempre natuto ring i classify ang tama sa maling asal. Natutunan ko rin na kahit pala teacher nananakawan din ng estudyante. Napagtanto ko rin na pag may kinukuhang gamit ang isang teacher sa inyo, o kayay nagpaproject panigurado iuuwi lang nya yun sa bahay nila at ibibigay sa mga anak. Napagalaman ko rin talaga na Blood is Thicker than water Diba Ninang Sharon?

Higit sa lahat, lahat ng tagumpay ay nakukuha sa pagtitiyaga, kasipagan at pasensya, tiwala sa sarili at pagtanaw kung saan ka man nanggaling.

Pagsapit ng Hayskul life, malaking pagbabago ang aking naranasan sa Praybeyt Skul ako papapasukin. hindi lang basta skul ito, mga Pari at mga Madre ang namamahala nito.

itutuloy ko sa susunod, mahaba na ito eh. Until next time.

Saturday, August 15, 2009

pipoy tipid

dumating na ang pinakakinakatakutan na araw sa buhay ng pamilya ni pipoy. ito ay ang paglisan ng kanyang pinakamamahal na lola. isang araw nakatangap si pipoy ng tawag mula sa kanyang ina upang ipagbigay alam ang pagpanaw ng kanyang lola. ngunit dahil nasa trayning siya ng mga panahong yaon, hindi siya agad nakapunta. nagpaliban pa siya ng ilang araw para mapuntahan ang burol ng kanyang lola.

pagkalipas ng ilang araw ay nakadalaw na si pipoy sa burol ng kanyang lola. doon nadatnan ang napakaraming tao. may ilan-ilang pamilyar ang mukha ngunit karamihan ay hindi niya kilala. isang senyales na hindi talaga siya malapit sa ibang kamag-anak. dahil na rin siguro sa hindi siya naging prioridad ng kanyang magulang na isama sa mga okasyong pang-angkan.

lumipas pa ang ilang araw. dumagsa pa rin ang ibat ibang tao sa burol ng kanyang lola. meron mga pagkakataon na ipakilala si pipoy sa unang pagkakataon sa mga kamag-anak na doon niya rin lang unang nakita.

habang nakikiramay ang buong bansa sa libing ng yumaong presidente corazon aquino. nagaganap rin ang prosisyon sa lola ni pipoy. sa chinese north cemetery ang huling hantungan ng lola ni pipoy. cremation procedure pala ang pinili ng pamilya ni pipoy para sa labi ng kanyang lola. para mas madaling maiuwi ang labi sa matandang bahay sa probinsya nila pipoy.

habang nagaganap ang cremation nakapagisip-isip si pipoy kung sakaling dumating ang ganitong kabanata sa yugto ng kanyang buhay. ikinuwenta ni pipoy ang total na nagastos ng pamilya para sa kanyang lola. lumalabas na medyo may kalakihan pala ito.

nakapagisip si pipoy na pag dumating ang araw na ito ay ideretso nalang sa cremation ang kanyang labi, kasi mas makakatipid ang kanyang mga mahal sa buhay. 80 porsyento ang matitipid. kasi wala ng magaganap na pagiimbalsamo. wala ng kabaong. wala na rin renta sa puneraria. wala na rin lamay. wala ng pakain sa mga angkan na hindi naman siya kilala..

nakakatawa kung iisipin pero sa panahon ngayun..
palagay ko papayag na rin kayo.
HA-HA-HA-HAYZ BUHAY NGA NAMAN!.
Powered By Blogger